BAH, OUD

Je kunt natuurlijk wel net doen alsof oude mensen gewone mensen zijn, maar dat zie je dan toch verkeerd. Als je oud wordt ga je achteruit. Ik ervaar het aan den lijve. Eerst gaat je gehoor, zei de huisarts. En het is waar: vooral in restaurants trek ik de akoestiek steeds slechter. Ook ben ik al aan mijn knie geopereerd, en ga mij nou niet vertellen dat je versleten kraakbeen krijgt van overmatig hagelslaggebruik. Verder moet ik constateren dat ik, hoe vol ik de blaas ook laat lopen en hoeveel kracht ik ook achter de ontlading zet, de straal echt de overkant van de sloot niet meer weet te bereiken.

Ik wil er liever niet over horen, want zo oud als je je voelt, zo oud als je jezelf maakt. Maar het verval is ingezet en de gebreken zijn steeds lastiger te verbergen. Ik begin te kwijlen. Echt, als ik en profil op mijn kussen de slaap probeer te vatten, drupt er wat speeksel uit de mondhoek. Ik wil best vitaal blijven en zo’n blije senior uit een commercial voor vetarme boter zijn, maar het lichaam liegt niet.

Ik slik dagelijks twee cardiopilletjes. Niets ernstigs, een keer gedotterd, alles onder controle. Maar heel vaak als ik die cholesterol- en bloeddrukverlagende medicijnen uit de strip druk, denk ik eraan hoe dat nou moet als ik echt oud en een beetje afwezig wordt. Want er komt vaak zo’n puntje aluminiumfolie met het pilletje mee, zo’n miniem stipje, dat wel vastgeplakt lijkt aan het pilletje, en dat zal je toch maar even ontgaan, dat is echt niet aangenaam tussen je tanden. Het zijn visioenen van de ras gaande neergang.

Ik heb het karretje volgeladen in de supermarkt en voortvarend til ik de waren op de lopende band. Rug gebogen, rug recht, geen probleem. En dat soms wel een keer of twintig, want ik koop graag in voor minimaal een hele week. Dat zal je toch maar niet meer kunnen... Moet Albert Heijn daar niet eens een functie voor creëren? Na de vakkenvuller de warentiller? Aangezien ik niet in een staat van ontkenning verkeer en weet dat ook het geheugen achteruitgaat, maak ik een boodschappenlijstje. Maar als ik zo voortvarend mogelijk door de gangpaden van mijn AH snel (af en toe een nóg ouder iemand de pas afsnijdend), kijk ik dus niet op dat lijstje. Pas als ik denk dat ik klaar ben, check ik of ik iets vergeten heb. Een score van 100 procent haal ik zelden, maar is dat wel het geval, dan mag ik ook nog twee moorkoppen meenemen. Want dat krijg ik wel naarmate ik ouder word: ik weet m’n geluksmomentjes te pakken. Verder zie ik alleen maar nadelen. Ik word wel wijzer, maar ook vergeetachtiger, dus wat schiet ik daar per saldo mee op?